Dopiero wysiedliśmy z terenówki, ochranianego VIP-a odeskortowaliśmy do sztabu i „pierwszy” dał pozwolenie na chwilę luzu. Zdjąłem z siebie hełm i kamizelkę, które po kilku godzinach strasznie ciążą. Zjem coś. Na widok racji żywnościowej cieknie ślinka, w domu to bym tego nie ruszył, ale tutaj i teraz to delicje. Ogrzewacz chemiczny, trochę wody i fasola gotowa. Niebo w gębie. Biegnie kumpel, w naszym zespole obsługuje broń wsparcia, z daleka krzyczy: „Zbieraj się, jest akcja, jedziemy już, już”. To sobie pojadłem. Rzucam mu mój karabin, w biegu wrzucam na siebie szpej i chwilę później jestem już w wozie.